Ustawa o odpadach z dnia 27 kwietnia 2001 r. w art. 42 pkt. 3
Ustawa o odpadach z dnia 27 kwietnia 2001 r. w art. 42 pkt. 3 zawiera delegację dla ministra zdrowia do określenia w porozumieniu z ministrem środowiska, w drodze rozporządzenia, dopuszczalnych sposobów i warunków unieszkodliwiania odpadów medycznych i weterynaryjnych. Rozporządzenie nie ukazało się do chwili obecnej.
Sytuacja jest o tyle skomplikowana, że brak tego rozporządzenia uniemożliwia wdrażanie nowych, stosowanych na świecie technologii unieszkodliwiania odpadów medycznych, które są kilkakrotnie tańsze w eksploatacji i od kilku do kilkunastu razy tańsze inwestycyjnie, a ich stosowanie jest zgodne z zaleceniami Światowej Organizacji Zdrowia WHO, Agencji Ochrony Środowiska EPA (USA) i Dyrektywami Unii Europejskiej.
W Polsce praktycznie jedyną technologią stosowaną do unieszkodliwiania odpadów medycznych i weterynaryjnych jest spalanie. Z informacji opublikowanych na IX Konferencji nt. unieszkodliwiania odpadów medycznych w Polsce wynika, że spośród 181 instalacji (od małych do dużych) spalających odpady medyczne ani jedna nie spełnia norm w zakresie ochrony środowiska. Na modernizację każdej z tych instalacji trzeba wydać od kilkuset tysiący do milionów złotych.
Co ciekawsze, wydane 27 września 2001 r. rozporządzenie ministra ochrony środowiska w sprawie katalogu odpadów wprowadziło nową grupę 19.80 - odpady z unieszkodliwiania odpadów medycznych i weterynaryjnych (nie ujęte w innych podgrupach) oraz podgrupę 19.80.01 - odpady po autoklawowaniu odpadów medycznych i weterynaryjnych, a więc grupę odpadów powstających z unieszkodliwiania odpadów medycznych przy pomocy technologii innych niż spalanie.
Sytuacja z braku stosownych uregulowań prawnych, które mają być zawarte w tak niecierpliwie przez wszystkich oczekiwanym rozporządzeniu ministra zdrowia, powoduje, że dotychczasowi użytkownicy spalarni domagają się dodatkowych, dużych funduszy na ich modernizację, motywując to brakiem alternatywy do spalania jako jedynej stosowanej obecnie technologii unieszkodliwiania tych odpadów, (co jest oczywiście korzystne tylko dla producentów spalarni).
Należy również wspomnieć, że ukazanie się przedmiotowego rozporządzenia umożliwiałoby powstanie w Polsce podmiotów produkujących urządzenia służące do unieszkodliwiania odpadów szpitalnych metodami alternatywnymi wobec spalania.
W Polsce pracują już pierwsze urządzenia unieszkodliwiające odpady medyczne metodami alternatywnymi, które są poddane stałemu dozorowi wojewódzkich inspekcji ochrony środowiska i SANEPID-u i w pełni potwierdzają swoją skuteczność, bezpieczeństwo i założone parametry eksploatacyjne.
Wobec powyższego problemu uprzejmie proszę panów ministrów: zdrowia i środowiska o odpowiedź:
1. Kiedy minister zdrowia w uzgodnieniu z ministrem środowiska przygotuje i podpisze rozporządzenie w sprawie sposobów i warunków unieszkodliwiania odpadów medycznych i weterynaryjnych?
2. Czy się obecnie w kraju planuje inwestycje dotyczące nowych technologii unieszkodliwiania tych odpadów?
Z wyrazami szacunku
Poseł Bogdan Pęk
Kraków, dnia 4 czerwca 2002 r.