Szanowny Panie Ministrze! W okresie czteroletnich rządów Jerzego Buzka inwalidów wojennych i wojskowych pozbawiono
Szanowny Panie Ministrze! W okresie czteroletnich rządów Jerzego Buzka inwalidów wojennych i wojskowych pozbawiono częściowo uprawnień wynikających z ustawy z dnia 29 maja 1974 r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych oraz ich rodzin.
Środowisko inwalidów wojennych i wojskowych jest tą grupą ludzi, która z uwagi na wiek i nakładające się schorzenia systematycznie maleje.
W ostatnim dziesięcioleciu odnotowujemy poważny regres w sytuacji materialnej i bytowej inwalidów wojennych, wojskowych i ich rodzin. Z niepokojem stwierdzamy, że nieomal każda zmiana regulacji prawnej w zakresie polityki społecznej państwa, a także ustaw wpływających bezpośrednio lub pośrednio na politykę socjalno-społeczną skutkuje odebraniem lub ograniczeniem uprawnień tej nielicznej a zasłużonej grupie ludzi.
I. Odebranie uprawnień inwalidom wojennym i wojskowym to:
1. Ograniczono prawo inwalidów wojennych i wojskowych z dwóch świadczeń emerytalno-rentowych do półtora wymiaru tych świadczeń (50% renty + 100% emerytury lub odwrotnie).
2. Pozbawiono wdowy po inwalidach wojennych i wojskowych prawa do 25% podstawy wymiaru renty inwalidy wojennego i wojskowego jako dodatku do wypracowanej emerytury z tytułu wieloletniej opieki pielęgnacyjnej nad niepełnosprawnym mężem.
3. Pozbawiono inwalidów wojennych, wdowy po nich oraz inwalidów wojskowych częściowo prawa do bezpłatnych leków. Żony inwalidów wojennych, które pobierają własne świadczenie, całkowicie pozbawiono prawa do bezpłatnych leków.
4. Odebrano prawo do bezpłatnego pobytu i leczenia w sanatoriach uzdrowiskowych raz na 3 lata.
5. Ograniczono prawo do bezpłatnych protez oraz nieodpłatnych ich napraw i zaopatrzenia w przedmioty ortopedyczne.
6. Zniesiono ulgi w podatku drogowym od samochodów używanych przez inwalidów narządów ruchu służących jako oprzyrządowanie inwalidzkie, jednocześnie nie rekompensując tych środków. Nierespektowane przez firmy ubezpieczeniowe są 50% ulgi w opłatach OC i AC.
II. Rażące i nieuzasadnione moralnie i społecznie jest zróżnicowanie podstawy wymiaru rent i emerytur. Od 1995 r. powstało 9 podstaw uzależnionych od terminu przyznania renty w wysokości od 1122 zł do 1547 zł. Przyjęte odmienne zasady ustalania podstaw wymiaru świadczeń nowo przyznawanych oraz podwyższania - w ramach waloryzacji - świadczeń już pobieranych o wzrost kosztów utrzymania doprowadziły do rozwarstwienia podstaw wymiaru rent inwalidów wojennych i wojskowych. Zjawisko to ma charakter narastający i inwalidzi wojenni sensu stricto, tj. uznani za takich z powodu zranień i kontuzji w czasie wojny, a przede wszystkim z okresu walki zbrojnej w latach 1939-45, o największym stopniu niepełnosprawności mają obecnie najniższą podstawę wymiaru rent. Sytuacja ta ewidentnie narusza konstytucyjne zasady sprawiedliwości społecznej i równości wobec prawa, na co zwrócił uwagę rządowi Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 21 czerwca 2000 r., sygnatura akt: K2/99, w którym zasadnie stwierdził, że do niespójności prawnych podstaw wymiaru rent inwalidów wojennych i wojskowych, wynikających z zastosowania różnych wskaźników, doszło na skutek błędnego zastąpienia mechanizmu waloryzacji wynagrodzeniowej mechanizmem waloryzacji cenowej przed podniesieniem wskaźnika kwoty bazowej do 100% przeciętnego wynagrodzenia.
III. Pozytywnych rozstrzygnięć ustawowych nie doczekało się wielu inwalidów wojennych, którzy ˝odeszli na wieczną wartę˝ z poczuciem krzywdy.
Środowisko kombatantów rozumie potrzebę transformacji ustrojowej i jej koszty. Zadaje sobie jednak retoryczne pytanie: Dlaczego koszty te są skierowane na barki ludzi starych, słabych i kalekich, oraz to, czy efekty ekonomiczne uzyskane z tytułu systematycznego ograniczania praw inwalidom wojennym i wojskowym są adekwatne do strat moralnych i społecznych?
Uwzględniając powyższe, interpeluję pana ministra w następującej sprawie: Czy, kiedy i w jakim zakresie przewiduje pan minister przywrócić odebrane uprawnienia inwalidom wojennym i wojskowym?
Poseł Alfred Budner
Warszawa, dnia 7 lutego 2002 r.