Szanowny Panie Ministrze! Niedawno Najwyższa Izba Kontroli zakończyła kontrolę funkcjonowania domów pomocy społecznej stałego
Szanowny Panie Ministrze! Niedawno Najwyższa Izba Kontroli zakończyła kontrolę funkcjonowania domów pomocy społecznej stałego pobytu. Wyniki tej kontroli budzą poważne zaniepokojenie. Najwyższa Izba Kontroli stwierdziła bowiem, że ok. 70% skontrolowanych domów pomocy społecznej nie spełniało standardów obowiązujących podstawowych usług bytowych określonych w rozporządzeniu ministra pracy i polityki społecznej z dnia 23 kwietnia 1997 r. w sprawie domów pomocy społecznej. Stwierdzone różnice między obowiązującymi standardami a stanem faktycznym dotyczyły głównie powierzchni mieszkalnej przypadającej na 1 pensjonariusza, liczby łazienek i toalet, barier architektonicznych, zatrudnienia personelu opiekuńczo-terapeutycznego oraz realizowania indywidualnych planów opieki dla mieszkańców.
Jednym z poważniejszych problemów okazują się odbiegające od norm warunki mieszkalne. 66% domów pomocy społecznej stałego pobytu charakteryzuje się powierzchnią mieszkalną przypadającą na 1 pensjonariusza, znacznie niższą od przewidzianej standardem. Ponadto liczba łazienek i toalet w 40% domów nie odpowiadała normom określonym w rozporządzeniu. Przykładowo, spośród 50 domów pomocy społecznej funkcjonujących w woj. kujawsko-pomorskim tylko 3 (6%) spełniały wymogi standardów określonych w rozporządzeniu, a 2 domy ze względu na zły stan techniczny zostały wstępnie zakwalifikowane do likwidacji.
Inną, nie mniej istotną kwestia są bariery architektoniczne. W przypadku 38% ogółu skontrolowanych domów stwierdzono istnienie barier architektonicznych utrudniających swobodne przemieszczanie się pensjonariuszy, zwłaszcza niepełnosprawnych, poruszających się na wózkach inwalidzkich. Bariery polegały głównie na braku wind osobowo-towarowych, podjazdów, uchwytów przyściennych na korytarzach oraz braku odpowiedniego oprzyrządowania łazienek i toalet dla osób niepełnosprawnych. W co czwartym domu stwierdzono brak instalacji przyzywowo-alarmowej w pokojach mieszkalnych, a w 11% domów niedostateczne wyposażenie pokoi w podstawowy niezbędny sprzęt, taki jak szafy, stoły, krzesła. Również 11% domów nie miało systemu alarmowo-przeciwpożarowego.
Powyższy stan faktyczny świadczy o lekceważącym stosunku rządu do problemu osób przebywających w domach pomocy społecznej stałego pobytu. Dalsze niedofinansowanie tych ośrodków skutkować może nie tylko nieosiągnięciem planowanych standardów, a wręcz dekapitalizacją domów pomocy społecznej i skazaniem ich pensjonariuszy na pobyt w warunkach całkowicie nieodpowiadających ich potrzebom i urągających godności ludzkiej.
Panie Ministrze! Jakie działania zamierza podjąć pan minister w celu poprawy funkcjonowania domów pomocy społecznej stałego pobytu?
Z poważaniem
Poseł Bogdan Lewandowski
Warszawa, dnia 18 lipca 2001 r.