Szanowny Panie Premierze! Organizacja rynku cukru w Unii Europejskiej uchodzi w Polsce za wzorową.
Szanowny Panie Premierze! Organizacja rynku cukru w Unii Europejskiej uchodzi w Polsce za wzorową. Dzięki kwotowaniu produkcji cukru zarówno na rynek krajowy, jak i na eksport oraz dzięki przyjęciu zasady samofinansowania nadprodukcji udało się zapewnić równomierną podaż rynkową oraz unikać potrzeby interwencji na rynku. Z drugiej zaś strony koszty regulacji okazały się wysokie dla konsumentów, którzy przy wysokich cłach importowych muszą za cukier płacić ceny wyższe od cen światowych. Na podstawie postanowień Rundy Urugwajskiej GATT oraz wprowadzenia elementów konkurencji na światowym rynku cukru ustalono m.in., iż kwoty produkcyjne będą redukowane co roku, w zależności od wielkości krajowego popytu i wielkości eksportu, do którego wolno stosować dopłaty. Ponadto Unia Europejska od 1 lipca br. proponuje zniesienie zwrotów kosztów magazynowania cukru, a także zniesienie obowiązku utrzymywania zapasów (3% kwoty A), co umożliwi zmniejszenie kosztów administracyjnych.
Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 26 lipca 2000 r. w sprawie ustalenia kwot produkcji cukru (DzU z 2000 r. nr 62, poz. 726) w myśl art. 2 ust. 2 ustawy o regulacji rynku cukru i przekształceniach własnościowych w przemyśle cukrowniczym (DzU z 1994 r. nr 98, poz. 473, z późn. zm.) określa dopuszczalną wielkość krajowej produkcji cukru w ramach tzw. kwot A i B. Pierwsza z nich to maksymalna ilość tego surowca, jaka może być wyprodukowana na zaopatrzenie rynku krajowego podczas roku rozliczeniowego (w okresie od dnia 1 października 2001 r. do dnia 30 września 2002 r. wyniesie 1540 tys. ton). Z kolei kwota B oznacza najwyższą ilość, jaka może być wytworzona z przeznaczeniem na eksport oraz uzupełnienie zużycia w kraju (w okresie od dnia 1 stycznia 2002 r. do dnia 31 grudnia 2002 r. wyniesie 104,4 tys. ton). W tym samym terminie minister rolnictwa decyduje o przydziale każdemu wnioskodawcy odpowiednich limitów A i B produkcji indywidualnej. Czyni to według kryterium wskaźnika procentowego udziału danego podmiotu w kampanii 2001/2002 w ramach wskazanych kwot produkcji krajowej. W ramach konsolidacji firm łączącym się podmiotom przysługują zsumowane limity. Innym regulatorem rynku cukru jest ustalanie cen tego surowca. Co roku do 1 sierpnia Rada Ministrów ustala w rozporządzeniu, na wniosek ministra rolnictwa po zasięgnięciu opinii prezesa ARR i KP, cenę minimalną cukru białego netto bez podatku VAT, niepakowanego, o jakości standardowej zgodnej z polską normą, na bazie loco magazyn producenta. Z kolei cukrownie do 30 września deklarują minimalne ceny buraków A i B, wynegocjowane z przedstawicielami organizacji plantatorów.
Sejm RP doprowadził w nowej ww. ustawie do powstania jednego polskiego holdingu cukrowniczego - Krajowej Spółki Cukrowej ˝Polski Cukier˝, z połączenia istniejących spółek, których akcje nie zostały do tej pory sprzedane. Następnie na podwyższenie jej kapitału akcyjnego wniesie akcje państwowych cukrowni.
Mając na uwadze kontrowersyjną ustawę przyjętą przez Sejm RP o regulacji rynku cukru powołującą holding Polski Cukier SA, mam pytania do pana premiera:
1. Czy pan premier i rząd RP dają gwarancje, iż powołana Krajowa Spółka Cukrowa ˝Polski Cukier˝ SA w myśl ustawy regulującej polski rynek cukru wraz z oddaniem jej 28 lub 49 cukrowni zapewni im wystarczające środki finansowe na restrukturyzację i pokrycie długów, a plantatorom i pracownikom cukrowni otrzymanie gwarantowanych pakietów socjalnych?
2. Czy pan premier zgadza się z opiniami wielu polityków, iż tylko szybka sprzedaż 16 zakładów wchodzących w skład Śląskiej Spółki Cukrowej oraz 5 cukrowni z grupy kalisko-konińskiej zagranicznym inwestorom zapewni ich pracownikom szeroki i korzystny pakiet socjalny, a samym cukrowniom poprawi rentowność i opłacalność upraw buraka cukrowego?
3. Czy pan premier zgadza się z tym, iż nowa ustawa o regulacji rynku cukru w Polsce wprowadzająca roczny limit dostaw izoglukozy na nasz rynek w maksymalnej wysokości 17 tys. ton doprowadzi do upadłości i likwidacji firm produkujących ten wyrób, co w konsekwencji wiąże się ze zwolnieniami pracowników, utratą przez rolników rynku zbytu pszenicy i obniżką rentowności polskich młynów?
Z poważaniem
Poseł Renata Szynalska
Kalisz, dnia 19 czerwca 2001 r.